Ng Madungisan Ang Batis

Kamusmusan, ay nagtatampisaw sa iyong batis;

Mga halik at ngiti mo’y sintamis ng hinog na atis!

Ngunit, ako’y nalungkot dahil sa ika’y nakatali;

Damdamin ko’y nabahala’t ako’y hinde mapakali;

Laking pagkamangha ng makita na ganda mo’y

May mga pagbabago, at bigla itong nagkaamoy,

Tamis ng mga ngiti, ay unti-unti ng naglalaho;

At hinde ka na kumikibo, kahit sa magtataho!

Ikaw, ngayon ay parang napakaluwang na lawa,

Na punong-puno ng naglalakihang mga sawa;

Sa dalisay, sila ay tuwang-tuwa na lumilingkis;

Sa iyo, ay walang mga awa’t sawang ikinikiskis,

Kanilang mga katawan na may dalang anghit;

At pati isip mo, ay sapilitan nilang hinihithit!